Ακόμα ένα καλοκαίρι, οι κάτοικοι της Ερέτριας θα παρακολουθούν το «Νησί των Ονείρων», έναν μικρό παράδεισο που βρίσκεται απέναντι από την πόλη τους, να ερημώνει, παραμένοντας αναξιοποίητος.
Το νησί των 56 στρεμμάτων που περιβάλλεται από καταγάλανες παραλίες και συνδέεται με την πόλη μέσω πεζογέφυρας αποτελεί ένα από τα διασημότερα τοπόσημα της Ερέτριας. Παρά ταύτα, έχει εγκαταλειφθεί πλήρως, και τα κτίριά του, κατάλοιπα της παλαιότερης τουριστικής του εκμετάλλευσης, ρημάζουν εδώ και περίπου μία δεκαετία.
Μετά τις τελευταίες εξελίξεις, η ανάδειξή του δείχνει να απομακρύνεται ακόμα περισσότερο χρονικά. Οι πρόσφατες κινήσεις του Δήμου Ερέτριας για την αξιοποίησή του και η διαδικασία εκπόνησης του Τοπικού Πολεοδομικού Σχεδίου (ΤΠΣ) έχουν προκαλέσει έντονη αντιπαράθεση μεταξύ της δημοτικής αρχής και του Συλλόγου Ενεργών Πολιτών «Μέδουσα». Τα μέλη του συλλόγου προσέφυγαν στο Συμβούλιο της Επικρατείας, υποστηρίζοντας ότι κινδυνεύει ο δημόσιος χαρακτήρας του πεζονησίου και πως δεν υπάρχουν επαρκείς εγγυήσεις ότι η μελλοντική αξιοποίησή του θα υπηρετεί το συμφέρον όλων των κατοίκων. (...)
Το νησί παραχωρείται στον ΕΟΤ επί δικτατορίας και το 1970 υπογράφεται σύμβαση μεταξύ του Δημοσίου, του ΕΟΤ και της εταιρείας «Ευβοϊκός Τουρισμός», η οποία προέβλεπε αναγκαστική απαλλοτρίωση υπέρ της εταιρείας και μεταβίβαση της πλήρους κυριότητάς του. Η συμφωνία προκαλεί έντονες αντιδράσεις στην τοπική κοινωνία.
Μετά την πτώση της χούντας, η σύμβαση κρίθηκε παράνομη. Η εκμετάλλευση ωστόσο δεν σταμάτησε. Το πεζονήσι με επιχωματώσεις αυξήθηκε από 27 σε 56 στρέμματα και επί σειρά ετών αποτέλεσε τουριστικό πόλο έλξης με τη λειτουργία δύο ξενοδοχείων και μπανγκαλόου, εστιατορίων, συνεδριακού κέντρου, ντισκοτέκ, εκκλησίας και θεάτρου.
Με την πάροδο των χρόνων, η επισκεψιμότητα ωστόσο έφθινε. Το 2008 οι εγκαταστάσεις εγκαταλείφθηκαν και έκτοτε παραμένουν αναξιοποίητες, ενώ οι κατά καιρούς προσπάθειες προκήρυξης διαγωνισμού και εξεύρεσης αναδόχου προσέκρουσαν στο περίπλοκο ιδιοκτησιακό καθεστώς του νησιού. Τα κτίρια άρχισαν να καταρρέουν και σήμερα παρουσιάζουν εικόνα πλήρους εγκατάλειψης.
Πέρυσι, ο Δήμος Ερέτριας έκανε ένα πρώτο βήμα προς την αξιοποίηση του νησιού προχωρώντας στη νομιμοποίηση των υφιστάμενων κτιρίων. (..,) Στο αίτημα ακύρωσης που κατέθεσαν στο ΣτΕ οι κάτοικοι αναφέρουν χαρακτηριστικά πως η «επιχειρούμενη νομιμοποίηση των αυθαίρετων εγκαταστάσεων είναι το πρώτο βήμα για τη μετατροπή του νησιού σε πολυτελές τουριστικό “γκέτο”». (...)
Παρατηρήσεις για το προτεινόμενο Τοπι (κό Πολεοδομικό Σχέδιο κατέθεσε και το Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Στην τεχνική έκθεση επισημαίνεται ότι το «Νησί των Ονείρων» δεν εντάσσεται σε ζώνες οικοτουρισμού ή προστασίας οικοσυστημάτων. Παράλληλα προτείνεται το άλσος να χαρακτηριστεί Αστικός Κοινόχρηστος Χώρος Πρασίνου, με καθεστώς προστασίας αντίστοιχο εκείνου που ισχύει για ιστορικά αστικά πάρκα, όπως ο Εθνικός Κήπος, το Ζάππειο και το Πεδίον του Αρεως. Η έκθεση καταλήγει ότι η πλέον ενδεδειγμένη λύση είναι η ήπια τουριστική αξιοποίηση. (...)
Το νησί παραχωρείται στον ΕΟΤ επί δικτατορίας και το 1970 υπογράφεται σύμβαση μεταξύ του Δημοσίου, του ΕΟΤ και της εταιρείας «Ευβοϊκός Τουρισμός», η οποία προέβλεπε αναγκαστική απαλλοτρίωση υπέρ της εταιρείας και μεταβίβαση της πλήρους κυριότητάς του. Η συμφωνία προκαλεί έντονες αντιδράσεις στην τοπική κοινωνία.
Μετά την πτώση της χούντας, η σύμβαση κρίθηκε παράνομη. Η εκμετάλλευση ωστόσο δεν σταμάτησε. Το πεζονήσι με επιχωματώσεις αυξήθηκε από 27 σε 56 στρέμματα και επί σειρά ετών αποτέλεσε τουριστικό πόλο έλξης με τη λειτουργία δύο ξενοδοχείων και μπανγκαλόου, εστιατορίων, συνεδριακού κέντρου, ντισκοτέκ, εκκλησίας και θεάτρου.
Με την πάροδο των χρόνων, η επισκεψιμότητα ωστόσο έφθινε. Το 2008 οι εγκαταστάσεις εγκαταλείφθηκαν και έκτοτε παραμένουν αναξιοποίητες, ενώ οι κατά καιρούς προσπάθειες προκήρυξης διαγωνισμού και εξεύρεσης αναδόχου προσέκρουσαν στο περίπλοκο ιδιοκτησιακό καθεστώς του νησιού. Τα κτίρια άρχισαν να καταρρέουν και σήμερα παρουσιάζουν εικόνα πλήρους εγκατάλειψης.
Πέρυσι, ο Δήμος Ερέτριας έκανε ένα πρώτο βήμα προς την αξιοποίηση του νησιού προχωρώντας στη νομιμοποίηση των υφιστάμενων κτιρίων. (..,) Στο αίτημα ακύρωσης που κατέθεσαν στο ΣτΕ οι κάτοικοι αναφέρουν χαρακτηριστικά πως η «επιχειρούμενη νομιμοποίηση των αυθαίρετων εγκαταστάσεων είναι το πρώτο βήμα για τη μετατροπή του νησιού σε πολυτελές τουριστικό “γκέτο”». (...)
Παρατηρήσεις για το προτεινόμενο Τοπι (κό Πολεοδομικό Σχέδιο κατέθεσε και το Εργαστήριο Αστικού Περιβάλλοντος του Εθνικού Μετσόβιου Πολυτεχνείου. Στην τεχνική έκθεση επισημαίνεται ότι το «Νησί των Ονείρων» δεν εντάσσεται σε ζώνες οικοτουρισμού ή προστασίας οικοσυστημάτων. Παράλληλα προτείνεται το άλσος να χαρακτηριστεί Αστικός Κοινόχρηστος Χώρος Πρασίνου, με καθεστώς προστασίας αντίστοιχο εκείνου που ισχύει για ιστορικά αστικά πάρκα, όπως ο Εθνικός Κήπος, το Ζάππειο και το Πεδίον του Αρεως. Η έκθεση καταλήγει ότι η πλέον ενδεδειγμένη λύση είναι η ήπια τουριστική αξιοποίηση. (...)
Πηγή: kathimerini.gr (απόσπασμα δημοσιεύματος)
Σχετικές αναρτήσεις μας:
17 Σεπτεμβρίου 2016
Γκράφιτι στο Νησί των Ονείρων
... κάποιοι, στα όνειρα που γκρεμίστηκαν, βάλθηκαν να δώσουν χρώμα! Γέμισαν, τους τοίχους που στέκονται ακόμα όρθιοι, με γκράφιτι!...
22 Σεπτεμβρίου 2016
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου