Ξέρουμε ότι όλα όσα κάποτε άρχισαν, κάποτε τελειώνουν, πολλές φορές μάλιστα πριν την καθορισμένη ημερομηνία λήξης και χωρίς να έχει επιτευχθεί το επιθυμητό αποτέλεσμα. Τότε είναι που το τέλος τρομάζει, δύσκολα γίνεται αποδεκτό.
Όταν όμως τα πράγματα έχουν ήδη πάρει το δρόμο τους, το δρόμο χωρίς επιστροφή, δεν έχουν θέση οι συνήθεις σπασμωδικές αντιδράσεις, οι μάταιες κινήσεις παραμονής και συνέχισης της υπάρχουσας κατάστασης, γιατί τότε το τέλος σου επιβάλλεται. Οπότε η αξιοπρεπής αποχώρηση πάει περίπατο.
Κάτι τετοιο νομίζω ότι συνέβει τελευταία και στην περίπτωση του Γ. Παπανδρέου.