Κάποια αποσπάσματα από δημοσίευμα στο Protagon.gr:
Υπόσχεται φθηνή ή δωρεάν πρόσβαση στην προηγμένη νοημοσύνη για όλους, αλλά ταυτόχρονα προβλέπει ότι όποιος θέλει περισσότερη υπολογιστική ισχύ θα μπορεί να την αγοράζει. Ολοι λοιπόν θα έχουμε υπερνοημοσύνη. Απλώς κάποιοι θα έχουν περισσότερη υπερνοημοσύνη από τους άλλους. Η ανθρωπότητα χρειάστηκε δεκαετίες τεχνολογικής προόδου και ο Μαρκ 6.500 λέξεις για να επινοήσει εκ νέου… την business class...
Υπόσχεται φθηνή ή δωρεάν πρόσβαση στην προηγμένη νοημοσύνη για όλους, αλλά ταυτόχρονα προβλέπει ότι όποιος θέλει περισσότερη υπολογιστική ισχύ θα μπορεί να την αγοράζει. Ολοι λοιπόν θα έχουμε υπερνοημοσύνη. Απλώς κάποιοι θα έχουν περισσότερη υπερνοημοσύνη από τους άλλους. Η ανθρωπότητα χρειάστηκε δεκαετίες τεχνολογικής προόδου και ο Μαρκ 6.500 λέξεις για να επινοήσει εκ νέου… την business class...
Στο εκτενές μανιφέστο του για την Τεχνητή Νοημοσύνη «The Future is for Everyone: The Path to a Positive AI Future» ο ιδρυτής της Meta, Μαρκ Ζάκερμπεργκ στα 42 του πλέον, δεν παρουσιάζει απλώς την επόμενη γενιά προϊόντων της εταιρείας του. Επιχειρεί κάτι πολύ πιο ενδιαφέρον: να διατυπώσει μια πολιτική φιλοσοφία για την εποχή της υπερνοημοσύνης...
Στον αγώνα της Τεχνητής Νοημοσύνης η Meta βρίσκεται απέναντι σε εταιρείες που έχουν αποκτήσει, τουλάχιστον κατά περιόδους, σαφές προβάδισμα στα ισχυρότερα μοντέλα. Και όταν δεν είσαι βέβαιος ότι μπορείς να κερδίσεις το παιχνίδι με τους κανόνες του πρωτοπόρου, υπάρχει πάντοτε μια άλλη στρατηγική: αλλάζεις το πλαίσιο και τους κανόνες που καθορίζουν τον νικητή. Αυτό ακριβώς επιχειρεί το τεράστιο μανιφέστο.
Η πιο ενδιαφέρουσα ιδέα του κειμένου αφορά το περίφημο alignment (ευθυγράμμιση): το πρόβλημα δηλαδή του πώς εξασφαλίζουμε ότι μια Τεχνητή Νοημοσύνη, πολύ ισχυρότερη από εμάς, θα εξακολουθήσει να υπηρετεί ανθρώπινους σκοπούς. Ο Ζάκερμπεργκ λέει, ουσιαστικά, ότι το ίδιο το ερώτημα διατυπώνεται λάθος. Δεν υπάρχουν ενιαίες ανθρώπινες αξίες με τις οποίες μπορεί να ευθυγραμμιστεί μία μοναδική υπερνοημοσύνη. Οι άνθρωποι διαφωνούν για το τι είναι σωστό, χρήσιμο, δίκαιο ή επιθυμητό. Επομένως το πραγματικό πρόβλημα δεν είναι μόνο τεχνικό, αλλά πρόβλημα εξουσίας. Και εδώ ο Ζάκερμπεργκ δανείζεται μια έννοια όχι από την επιστήμη των υπολογιστών αλλά από τη συνταγματική θεωρία: το σύστημα ελέγχων και ισορροπιών, τα θεσμικά αντίβαρα (checks and balances).
Φανταστείτε μια δικαστική αίθουσα όπου η μία πλευρά εμφανίζεται με τον καλύτερο νομικό εγκέφαλο που υπήρξε ποτέ και η άλλη με έναν δικηγόρο που διάβασε τον φάκελο της δικογραφίας στο ταξί. Η λύση του Ζάκερμπεργκ δεν είναι να απαγορεύσουμε στον πρώτο να χρησιμοποιήσει το AI. Είναι να δώσουμε αντίστοιχη ικανότητα και στον δεύτερο. Το ίδιο, υποστηρίζει, ισχύει για την επιχειρηματικότητα, την ιατρική, την κυβερνοασφάλεια, την εκπαίδευση. Ένας άνθρωπος με πρόσβαση σε τεχνητή νοημοσύνη αποκτά τρομακτικό πλεονέκτημα. Αν την αποκτήσουν όλοι, επανέρχεται μια κάποια ισορροπία.
Η βασική ιδέα του μανιφέστου είναι, αντί να προσπαθούμε να κατασκευάσουμε μία τέλεια υπερνοημοσύνη που θα αποφασίζει τι είναι καλό για όλους, να δημιουργήσουμε πολλές ισχυρές νοημοσύνες που υπηρετούν διαφορετικούς ανθρώπους και αλληλοεξισορροπούνται. Είναι μια γοητευτική ιδέα. Αλλά ταυτόχρονα καλύπτει και το μεγαλύτερο κενό του επιχειρήματος. (...)
Υπάρχει πάντως και μια δεύτερη ιδέα του Ζάκερμπεργκ που αξίζει να κρατήσουμε. Η μεγάλη υπόσχεση της Τεχνητής Νοημοσύνης, λέει, δεν είναι η αυτοματοποίηση (automation) αλλά η εφευρετικότητα (invention). Η διάκριση είναι εξαιρετικά έξυπνη. Στην πρώτη εκδοχή του αφηγήματος, το AI είναι ο συνάδελφος που δεν παίρνει μισθό, δεν κοιμάται και κάποια στιγμή παίρνει και τη δουλειά σου. Στη δεύτερη, είναι ένας «γνωστικός εξωσκελετός» που σου επιτρέπει να κάνεις πράγματα τα οποία μέχρι χθες απαιτούσαν μια ολόκληρη ομάδα ανθρώπων. Ένας μικρός επιχειρηματίας μπορεί να αποκτήσει τον δικό του αναλυτή, προγραμματιστή, μεταφραστή και νομικό σύμβουλο. Ένας μαθητής έναν ακούραστο, υπομονετικό καθηγητή. Ένας επιστήμονας έναν συνεργάτη που διαβάζει σε λίγα λεπτά όσα εκείνος θα χρειαζόταν μήνες. Πολιτικά, αυτό είναι πολύ πιο ελκυστικό αφήγημα από το «θα αυξήσουμε την παραγωγικότητα μειώνοντας το προσωπικό».
Ο Ζάκερμπεργκ προχωρεί όμως ακόμη περισσότερο. Ο προσωπικός AI agent πρέπει, λέει, να υπηρετεί πρωτίστως τον χρήστη και όχι τις αξίες ή τις προτεραιότητες της εταιρείας που τον κατασκεύασε. Εδώ βρίσκεται ίσως η πιο ανατρεπτική θέση του. Οραματίζεται για όλους έναν αόρατο ιδιαίτερο γραμματέα, που ξυπνά μαζί σου, γνωρίζει τη δουλειά σου, θυμάται όσα εσύ ξέχασες, ξέρει τα ενδιαφέροντά σου, τις προτιμήσεις σου, τις συνομιλίες σου και πιθανότατα κάποια στιγμή βλέπει τον κόσμο μέσα από τα γυαλιά που φοράς. Και εδώ αρχίζει να ξεπροβάλλει ο επιχειρηματίας πίσω από τον φιλόσοφο. Διότι κατά διαβολική σύμπτωση, η εταιρεία που διαθέτει Facebook, Instagram, WhatsApp και ήδη επενδύει στα έξυπνα γυαλιά βρίσκεται σε εξαιρετική θέση για να κατασκευάσει ακριβώς αυτόν τον προσωπικό AI agent. (...)
Ο Μαρκ μεγάλωσε. Δεν του αρκεί πλέον να ελέγχει την πλατφόρμα πάνω στην οποία μιλάμε, ή να κατασκευάζει τα γυαλιά μέσα από τα οποία ίσως αύριο κοιτάζουμε τον κόσμο. Θέλει να μας εξηγήσει και ποια πολιτική αρχή πρέπει να διέπει τον Νου που θα συνδέει τα δύο. Και μπορεί τελικά να έχει δίκιο ότι η υπερνοημοσύνη δεν πρέπει να ανήκει σε λίγους. Το πρόβλημα αρχίζει όταν ο άνθρωπος που το εξηγεί διαθέτει ήδη δισεκατομμύρια χρήστες, τα κοινωνικά τους δίκτυα, μεγάλο μέρος της ψηφιακής τους ζωής και φιλοδοξεί τώρα να αποκτήσει και τον προσωπικό τους AI. Η αποκέντρωση της εξουσίας είναι θαυμάσια ιδέα. Ιδίως αν όλοι οι δρόμοι περνούν από τα κεντρικά της εταιρείας σου.
Πηγή: Protagon.gr
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου