Μουντιάλ 2026: Η γιορτή του ποδοσφαίρου ξεκινάει

Αντίστροφη μέτρηση για τη σέντρα του Μουντιάλ 2026 με την ατμόσφαιρα να είναι βαριά… Η διοργάνωση, στα γήπεδα των ΗΠΑ, Καναδά και Μεξικού, ξεκινά αύριο Πέμπτη, σε ένα πρωτοφανές σκηνικό, όπου για πρώτη φορά στην ιστορία ένας εκ των οικοδεσποτών (οι ΗΠΑ) βρίσκεται σε ανοιχτή γεωπολιτική και στρατιωτική αντιπαράθεση. Πριν το πρώτο λάκτισμα ο πόλεμος, οι ταξιδιωτικοί περιορισμοί, οι γεωπολιτικές συγκρούσεις και οι εσωτερικές αντιθέσεις που καταγράφονται στη FIFA θέτουν έναν προβληματισμό που μέχρι λιγο καιρό πριν φάνταζε αδιανόητος…

Το ποδόσφαιρο, που έχει τη μοναδική δύναμη να ενώνει λαούς επιστρέφει στο προσκήνιο. Η μεγάλη ώρα έφτασε. Μας χωρίζουν λίγες ώρες από το εναρκτήριο λάκτισμα για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2026 και, για τις επόμενες εβδομάδες (11 Ιουν 2026 – 19 Ιουλ 2026), ο πλανήτης θα κρατάει την ανάσα του, στον ρυθμό της στρογγυλής θεάς.

Όμως, φέτος, η γιορτή αυτή κουβαλά μαζί της μια βαριά, παράξενη σκιά. Πίσω από τα λαμπερά φώτα, τα εντυπωσιακά τελετουργικά και τους πανηγυρισμούς, φωλιάζει ένας πρωτόγνωρος, βουβός προβληματισμός. Σε έναν κόσμο βαθιά πληγωμένο από γεωπολιτικές συγκρούσεις, αποκλεισμούς και οικονομικές ανισότητες, το ίδιο το Μουντιάλ που φιλοξενείται φέτος στα γήπεδα των ΗΠΑ, του Καναδά και του Μεξικού, μοιάζει να δοκιμάζει τις αντοχές του.

Η γιγάντωση της διοργάνωσης, η ακραία εμπορευματοποίηση και οι πολιτικές σκοπιμότητες αναγκάζουν να στρέψουμε το βλέμμα μας σε αυτά που συμβαίνουν πέρα από το χορτάρι.

Το άρθρο του «The Economist» (γραμμένο από τον καθηγητή Stefan Szymanski και τον Ashish Malhotra) επιβεβαιώνει με τον πιο γλαφυρό τρόπο τις ανησυχίες που υπάρχουν για το μέλλον του Παγκοσμίου Κυπέλλου που δεν αποτελούν απλώς φιλοσοφικές ανησυχίες αλλά πηγάζουν από μια σκληρή, πρωτοφανή πραγματικότητα.

Οι συγγραφείς του άρθρου υποστηρίζουν ότι οι ρωγμές στο οικοδόμημα της FIFA γίνονται πλέον ορατές. Και θέτουν ένα ερώτημα που ακούγεται υπερβολικό, αλλά ίσως δεν είναι: Μήπως αυτό είναι το τελευταίο Παγκόσμιο Κύπελλο;

Το άρθρο τονίζει ότι για πρώτη φορά στην ιστορία: 

• Μια διοργανώτρια χώρα (οι ΗΠΑ) βρίσκεται σε ανοιχτή, πολεμική/στρατιωτική αντιπαράθεση με μια συμμετέχουσα χώρα (το Ιράν).
• Πολίτες τεσσάρων συμμετεχουσών χωρών υπόκεινται σε ταξιδιωτικές απαγορεύσεις (travel bans) από το κράτος που τους φιλοξενεί.
• Ο ηγέτης της διοργανώτριας χώρας έχει απειλήσει ανοιχτά να προσαρτήσει τον έναν συνδιοργανωτή (Καναδά) και έχει σκίσει εμπορικές συμφωνίες με τον άλλον (Μεξικό).

Η επιθετική μεταναστευτική πολιτική των ΗΠΑ, η δράση της υπηρεσίας ICE (Immigration and Customs Enforcement) ακόμη και γύρω από τα γήπεδα, και οι εξωφρενικές τιμές των εισιτηρίων στερούν από το Μουντιάλ τον οικουμενικό και κοσμοπολίτικο χαρακτήρα του.

Εικόνα αριστερά: Οι ευρωπαϊκές χώρες έτοιμες για το Παγκόσμιο Κύπελλο Ποδοσφαίρου 2026. Από ανάρτηση του "Terrible Maps" στο facebook.

Πίσω από τη βιτρίνα, η FIFA βρίσκεται σε έναν υπόγειο πόλεμο με την ευρωπαϊκή ομοσπονδία (UEFA) με την αντιπαράθεση να κορυφώνεται για τον πακτωλό χρημάτων που διακινούνται και την επιρροή που δημιουργεί το λαοφιλές άθλημα. Αυτή η κόντρα, σε συνδυασμό με την εξάντληση των παικτών από το υπερφορτωμένο πρόγραμμα, οδήγησε μέχρι και στη δημιουργία ενός νέου, ανταγωνιστικού συνδικάτου ποδοσφαιριστών. Την ίδια στιγμή, άλλες συνομοσπονδίες, όπως η αφρικανική (CAF), κλονίζονται από εσωτερικά σκάνδαλα και αυθαίρετες αποφάσεις.

Οι συγγραφείς θυμίζουν ότι τίποτα δεν μεγαλώνει για πάντα· όταν η ανάπτυξη σταματά, η πτώση είναι ραγδαία. Φέρνουν μάλιστα ως ιστορικό παράδειγμα τους Ολυμπιακούς Αγώνες, οι οποίοι φλέρταραν με την απαξίωση μετά τα διαδοχικά μποϊκοτάζ του 1976, του 1980 και του 1984.

Πηγές: in.gr , economist.com