21 Ιανουαρίου 2019

Ευ. Βενιζέλος: Μηχανισμός μικροκομματικών επιδιώξεων η Συμφωνία των Πρεσπών

Πολιτικές σκοπιμότητες καταλογίζει στον Αλέξη Τσίπρα ο Ευάγγελος Βενιζέλος, σε άρθρο του στα "Νέα", τονίζοντας ότι η συμφωνία Συμφωνία των Πρεσπών "λειτουργεί ως μηχανισμός μικροκομματικών επιδιώξεων και προσωπικών διευθετήσεων". 

Υποστηρίζει πως η κυβέρνηση θέλησε η συγκεκριμένη Συμφωνία των Πρεσπών να λειτουργεί ως "διαιρετική τομή", ως "αιτία πόλωσης με τη Νέα Δημοκρατία". "Δεν ήταν ποτέ συμφωνία για το όνομα της πΓΔΜ και τη μακεδονική ταυτότητα", αλλά καταλύτης για την σύμπλευση των λεγόμενον "προοδευτικών δυνάμεων" υπό την ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ.

Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας, σύμφωνα με τον κ. Βενιζέλο, "ερμηνεύει κάθε ψήφο υπέρ της συγκεκριμένης συμφωνίας ως ψήφο καθαρής υποστήριξης ή έστω έμμεσης αποδοχής της συνολικής κυβερνητικής πολιτικής".

Κάποια απόσπάσματα του συγκεκριμένου άρθρου στα Νέα, από το evenizelos.gr, όπου έχει αναρτηθεί με τίτλο: 
ΤΑ ΝΕΑ | Ευ. Βενιζέλος, "Ποια ταυτότητα; Της Μακεδονίας ή της δήθεν «νέας κεντροαριστεράς»;"  στη συνέχεια:

Αν ο ΣΥΡΙΖΑ ήθελε πραγματικά εθνική συναίνεση και ισχυρό εσωτερικό μέτωπο, μπορούσε εύκολα να το επιτύχει ζητώντας την ενεργό συμμετοχή της αντιπολίτευσης στην τελευταία - πολύμηνη, όπως φάνηκε- φάση της διαπραγμάτευσης...

Η κυβέρνηση δεν θέλησε όμως ποτέ να φτάσει σε μια συμφωνία που εκφράζει όλο το φάσμα των εθνικών συνταγματικών δυνάμεων. Θέλησε τη συγκεκριμένη «συμφωνία των Πρεσπών», η στήριξη ή η αντίθεση στην οποία να λειτουργεί ως διαιρετική τομή. Ως αιτία πόλωσης με τη Νέα Δημοκρατία την οποία με χαρά έβλεπε να τοποθετείται απορριπτικά και ως μοχλό παρέμβασης στα κόμματα της ελάσσονος αντιπολίτευσης. Η παρέμβαση αυτή είχε ένα προφανή διπλό στόχο. Πρώτον, να αποπλυθεί ο ΣΥΡΙΖΑ από την κυβερνητική συνεργασία με τον κ. Καμμένο, διασφαλίζοντας όμως τη στήριξη από το μεγαλύτερο δυνατό αριθμό βουλευτών των ΑΝΕΛ που ήσαν πρόθυμοι να μεταταχθούν στην κατηγορία των ενδοκυβερνητικών αποστατών. Δεύτερον, να καταστήσει την αποδοχή της συγκεκριμένης «συμφωνίας των Πρεσπών» κριτήριο ιδεολογικής ένταξης, στοιχείο της δήθεν «νέας κεντροαριστερής» ταυτότητας υπό την ηγεμονία του ΣΥΡΙΖΑ και της κυβέρνησής του που στηρίζεται όμως στις ψήφους τεσσάρων βουλευτών των ΑΝΕΛ και της κας Παπακώστα !

Για τον κ. Τσίπρα και τους περί αυτόν η συμφωνία των Πρεσπών δεν ήταν ποτέ συμφωνία για το όνομα της πΓΔΜ και τη μακεδονική ταυτότητα που ευαισθητοποιεί την ελληνική κοινωνία και άρα χρειαζόταν ευρύτατη εθνική συναίνεση, αλλά «καταλύτης για την σύμπλευση των προοδευτικών δυνάμεων», όπως λέει απροκάλυπτα στην «Αυγή» της Κυριακής 20.1.2019. Στην αντίληψή του, μείζονα βήματα στην εξωτερική πολιτική δεν χρειάζεται να είναι προϊόν ευρύτατης εθνικής συναίνεσης, πρέπει να είναι «χρωματισμένα» με κομματικά ή δήθεν ιδεολογικά χρώματα. «Προοδευτικές» βέβαια δυνάμεις χαρακτηρίζονται έτσι πρωτίστως τα κοινοβουλευτικά υποπροϊόντα του ακροδεξιού εθνικολαϊκισμού που στηρίζουν με πάθος τις ύστερες ημέρες της κυβέρνησής του... 

Ο ίδιος ο κ. Τσίπρας ερμηνεύει κάθε ψήφο υπέρ της συγκεκριμένης συμφωνίας ως ψήφο καθαρής υποστήριξης ή έστω έμμεσης αποδοχής της συνολικής κυβερνητικής πολιτικής και σίγουρα ως ψήφο ανοχής και διευκόλυνσης του τακτικισμού του που στοχεύει στην παράταση του κυβερνητικού του βίου. Δεν αναλαμβάνει πολιτικό κόστος κάνοντας μια υπεύθυνη εθνική επιλογή που είναι αντιδημοφιλής, αλλά μετατρέπει την εξωτερική πολιτική σε μηχανισμό μετατόπισής του από το «αντιμνημονιακό» πεδίο που στέρεψε, στο πεδίο της δήθεν συσπείρωσης των προοδευτικών δυνάμεων. Θέλει να βγάλει τη «λεοντή» του αντιμνημονιακού και να φορέσει την «προβιά» του δήθεν κεντροαριστερού, ενώ έχει απογυμνώσει τον δημόσιο βίο από κάθε αξία... 

Μια συμφωνία στο πεδίο της εξωτερικής πολιτικής κρίνεται με όρους εθνικούς, πατριωτικούς, ιστορικούς και με την αίσθηση ευθύνης που το πεδίο αυτό επιβάλλει. Μια συμφωνία που λειτουργεί ως μηχανισμός μικροκομματικών επιδιώξεων και προσωπικών διευθετήσεων κρίνεται με κριτήριο τις μείζονες προτεραιότητες της προστασίας των δημοκρατικών θεσμών και των προοπτικών της οικονομίας και της χώρας γενικότερα. Ορισμένοι δε από εμάς που διατυπώνουμε τη θέση αυτή δεν δεχόμαστε μαθήματα εθνικής υπευθυνότητας, αντιλαϊκίστικης συμπεριφοράς και ανάληψης πολιτικού κόστους χάριν υπέρτερου συμφέροντος, γιατί όταν κουβαλούσαμε τον σταυρό στον γολγοθά της εθνικής ευθύνης θυμόμαστε που ήταν κάθε άλλος. Μόνο που ο γολγοθάς αυτός δεν έχει τελειώσει και δεν ήρθε ακόμη η ώρα ούτε όσοι φώναζαν «σταύρωσον», ούτε όσοι ήταν μικροί συγκυρηναίοι, ούτε όσοι «ένιπταν τας χείρας των» να εμφανισθούν ως «συσταυρωθέντες ληστές», ζητώντας να πάνε στον παράδεισο της «νέας κεντροαριστεράς» του ΣΥΡΙΖΑ. -

Πηγή: evenizelos.gr






yle="text-align: center;">

Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου